Time Is How You Spend Your Love x SQBA x Tromp x Carmen Verduyn

 Tijd ervaar je niet alleen; het tikt alleen, samen.  

Het is niet de klok, de wijzer, noch de zon.  

Het haast niet, staat nimmer stil.  

Het is een gevoel—juist het gebrek van haar voelen, dat is ze in de kern.

Het is hoe je je liefde besteedt:  

je energie, de warmte.

Tijd is vergeten dat ze bestaat.  

Op een dag is ze er.  

Je leert uren en minuten, op tijd komen;  

straf als je de deadline of afspraak of bus mist.  

Alles stipt en goed geregeld, gestructureerd en afgesproken, alsof—  

en toch weet je enkel wat ze waard is  

als je de tijd vandaag weer even vergeet.

Dat een seconde levenslang is;  

een moment eindeloos;  

straks soms eeuwigdurend;  

en gisteren op de hielen zit.  

Dat morgen een fata morgana is.  

En nu—nu alleen bestaat  

wanneer ik met jou en jij met mij,  

erin verdronken, verloren of vervlogen.

Dat ze even vluchtig als zwaar kan zijn,  

even hard als liefdevol.  

Dat ze soms door de vingers lijkt te glippen,  

maar altijd op tijd weer terug is  

om vandaag in morgen te doen overslaan.

Dat tijd wijs spenderen meer te maken heeft  

met wie je liefhebt,  

wat je doet en waarin je je verliest,  

dan met haar klokken—  

of haar in lijstjes en to-do’s verstoppen.

Dat haar verspillen het duurste van allemaal is:  

geen bonus of korting, geen retourbeleid—  

enkel spijt,  

en het verspillen van nóg meer verloren minuten.

Dat ze vanaf hier zich altijd verliezen mag  

rondom zij van wie het hart vol  

en de klok op hol slaat: ein/de/loos.

Wat is drukte, als niet de ziekte van deze eeuw?

Wees trots op je liefdes  

en leg je avonturen  

en vrijuit weggeven  

op de vertraging rondom zij  

die het dichtst op het hart slaan.

Als dat niet het echte ritme is van tijd, of muziek—  

de pleister op de ziel.

Het is niet de klok: leren kijken.  

Wat niet op tijd: leren komen.  

Of nee—het is aanvoelen  

waaraan haar te spenderen,  

hoe haar bij de hand te manipuleren,  

omringd met de juiste,  

gevuld met gelach.

Het is één moment tot eeuwigheid kunnen laten voelen:  

wat het werkelijke begrip is van tijd.

Aan jou wil ik al mijn minuten en uren,  

elk scheurkalenderblad,  

elke dag geven.

Waar ze heengaat of vandaan komt—niemand weet.  

Of ze ooit ophoudt, als ze al bestond—niemand weet.  

En wat de vraag is, weten we evenmin.

Het antwoord is liefhebben  

en stilstaan.

Daar is de tijd voor gemaakt.