Monday, July 6, 2020

"Cryptisch puzzel woordenboek voor partner van Kafka."

1. "Zoals ik het zeg."
Betekenis: lees letterlijk wat er staat en vergeet je aannames. Neem aan dat het enige aannemelijke is, dat het bericht, letterlijk een op een aan te nemen is voor wat het zegt.

2. "Noted."
Betekenis: Ik wil je leren kennen en ik zie je eigenzinnigheden en bijzonderheden als essentieel onderdeel van hoe je beweegt en wat je drijft, ik zet het in de handleiding van hoe en waar je te ontmoeten voor nog meer diepteonderzoek in de ziel.

3."Ik snap dat het voor jouw zo is, maar niet voor mij."
Betekenis: je aannames en zwaartes zijn je eigendommen. Wat van jouw is, is niet van mij. Bezit wat je wil. Dat doe ik ook. En ik doe niet aan tweedehandse aannames of overdracht van oud fundament. Hou wat je hebt bij jezelf. Maar geef me de ruimte om op eigen gronden te staan, vrij van de vergankelijkheid van voorgangers die al vertekend hebben en genomen hebben.

4. "Kom maar halen."
Betkenis: Ja ik wil je zien. Nee ik ga niet mee. Ja kom hier. Nee ik ga niet daar. Ja ik wil de ogen. Kom zien met mij waar we zijn. Nee ik ben niet zeker. Ja ik ben verward. Nee ik beschuldig je niet. Ja ik ben aangedaan. Nee ik weet ook niet wat ik daarmee wil. Ja ik denk dat ogen de oplossing zijn want zij spreken altijd duizend maal duidelijker dan de schermpjes die leesbaar maar koud.

5. "Als jij het zegt."
Betekenis: dat ga ik zo nog opzoeken. Ik geloof je niet. Zeker is dit bullshit. Jammer dat ik er niet op terug kan komen als ik wel gelijk heb. Ja vast heb je een punt. Nee ik denk niet dat je gelijk hebt. Ja we kunnen het erover eens zijn dat we het oneens zijn maar alleen als je mijn trots en ego in de poging te doen alsof ik eroverheen kan stappen niet laat struikelen over het onvoorkomelijke feit dat ik helemaal niet de type grotere mens ben dat benen heeft die lang genoeg zijn om ook maar over een mier heen te stappen.

6. "Wat denk je zelf?"
Betekenis: zeg me dat je op zijn minst weet waarom je voelt alsof er iets niet goed ging want anders kunnen we nog een heel eind zoeken zo ter hoogte van je reflectie vermogen. Of waar deze voor het laatst vernomen is.

Bloom mountains

"Het was verblindend te denken dat de zekerheid van een ander, alle twijfel weg kan nemen en als een roesje vol van vertrouwen het lichaam kan doen ontspannen.

Soms deed hij mij aan het teruguit tellen denken.
Vooraf vertellen ze je om te denken aan fijne dingen, alleen dan krijg je warme welkome dromen.

Het is vast mijn schuld, dat ik bleef hangen op een gedachte mist aan al het gemis.
Nu leef ik daar.
Tussen slaap en waak. In het roesje dat bestaan heet.

Al die tijd teisterd het hart, zoals de wrijving van een steentje tussen voet en zool, waanzinnig maken kan.

Er leeft een niemand in het land van lichaam. Hij bestaat niet, zonder mij, en evenmin.
Hij is zo weergaloos als onschuldig gewikkeld in het boetekleed dat van vader op zoon en zo voorts.

Hing het geloof heilig aan dat ziel alomvattender dan hart weest. Nu pas, begrijp ik, waarom de wetenschap haar bewustzijn noemt.

Zo dunt de kalender blad bij blad afvallende alsof de herfst altijd in huis is. Herinnerd aan de geur van rotte bladeren en de wormen die alles wat het levenloze toebehoord een wederopstand schenkt.

Soms stel ik me voor dat wilde bloemen ontstaan bij de gunst van je vruchtbaarheid.
Dat het stoffige dat verdwijnt in de cementmolen en de bruggen naar over en weer verharden in eeuwigheid een dankzegging is, die je naam jubbelt met iedere klinker.

Dan laat ik een diepe zucht en vergis mijzelf nog eenmaal meer.

Besluit ik dat het beter is blind te wezen, zoals een mol, altijd de weg naar het bovenaardse weer vind.

Dan weet ik, het zeker. Natuurlijk. Absoluut."

Pussy Lounge


"Dankbaar zucht de poes.
Duizendmaal. Duizendmaal.
En zo voorts.
Soms dan is zij eigenwijs.
Blaast zij van onbekoren.
Dat ieder het horen mag én zal.
Recentelijk sluiten wij ramen en deuren voor het slapen gaan.
Zij is niet langer houdbaar met deze onstuimigheid.
Al zijn de kussens immer voorverwarmd het bed behoeft haar niet altijd.
Zo hoor ik haar dan spinnen, wanneer ze denkt dat eenieder slaapt.
Soms met de dekens.
Soms het tapijt.
Hoe het haar klit is geen vraagstuk, enkel een giechel waardig.
Poes schuurt graag.
Likt graag.
Poes wenst uren geaait te worden.
Poes houdt van kriebelen en haar kontje langs de benen af strelen tot zij krijgt wat zij wil.
Na ontvangst slaap zij.
En snurkt.
Poes krijgt graag alle aandacht.
Krabt je als het te goed of fijn.
Genot is gewenst maar met mate en op haar manier.
Er is niet zo veel verschil tussen de twee.
Die van hem én die van mij.
Identiek in onhandigheid en onverbeterlijke karakter.
Man wilde graag een harem.
Heeft nu twee poezen.
En 'n hond."

X

"De ademruimte was zo benauwend klein dat zelfs een vleugje hoop te minuscuul om te ruiken.
Alsof je een nat shirt in een plastic tasje laat zitten weken aan een stuk, verbaasd dat zij verstikt.
Je weet pas dat het zo niet werkt, wanneer je er eentje verloren hebt aan het gebrek van tijdig handelen.
Dan, start de interne klok die wij intuïtie noemen met tikken, niet slechts voor onszelf, maar ook voor de ander.
Bij gebrek aan beter, eten wij de restjes die over zijn.
Er is niets zo eerlijk over de relatie als een koelkast bestuderen of het eetpatroon laten noteren.
Met restjes kun je eindeloos creatief zijn, er kan nog heel wat van gemaakt worden, maar een uitgebalanceerde maaltijd die aansluit bij wat nodig is op het moment, zit er meestal niet tussen.
Je kunt het shirt tien keer wassen tot zij weer geurt zoals normaal en wederom prima aansluit, maar de vlekjes, het restant van de verstikking, zal nooit meer weg te boenen of schoon te maken zijn.
Soms, vergeet je, na een storm of omkantelen, om de vuile was buiten te hangen zodat het kan drogen aan het licht, of vergeet je van drukte en hectiek om voedzaam aan te vullen waar honger en dorst leven als onze bondgenoten in balans.
Dan is het tijd, om te proeven en voelen, wat er met een ziel gebeurd die ondervoed of in ademnood.
Sondes en smeekbeden eensgelijks, steun en tanks als vanzelfsprekendheid.
De liefdes dokter neemt een kijk.
'Het is weer zo'n gevalletje van twee mollen bij elkaar. Wie blind staart op de gronden, en bang voor de felheid van het licht bij bovenkomst, zullen lijnrecht tegenover, ziekelijk zoekende zijn.'"

Tuesday, June 2, 2020

Ucantace


"Je mag Eindhoven houden,
Ik weet wel, dat je dat wil.
Je mag Eindhoven hebben,
Alles wat we vroeger deelde, ieder oud bruin dat de hoogste tijd luidde, elk verstopt parkje voor stiekeme zoentjes,
Ik zal mijn spullen stilletjes verzamelen, op mijn tenen naar buiten sluipende zoals echte muisjes doen,
Mijn tassen licht pakkende, alle herinneringen voor je achterlatende, mijn koffers ruimschoots leeg latend, zodat er zeker genoeg plek, voor iemand nieuw.
Je mag Eindhoven houden,
Als je niet het mijne bent, wat heb ik er nog te zoeken,
Tussen de bankjes waar wij ooit al zonnebadende in de lentezon lunches uitrekte tot late uurtjes,
Ik zal alle straten en pleintjes op het opstapje bij de voordeur voor je neerleggen,
Je mag Eindhoven hebben, alles wat niet langer het onze,
Ooit liepen wij dronken van centrum tot strijp, nog mijmerend op de voeten alsof de jazz ook onderweg nog spelende,
Ik zal tevreden zijn met een ander, het nemen voor wat het is, overnieuw beginnen in het jeugdig optimisme van verhuizing.
Je mag Eindhoven houden,
Want als ik haar niet met je delen kan, dan heeft zij niets meer te bieden aan mij.
Geef mij maar annoniemer, dan, als het toch niet anders kan,
Ik zal settelen voor een chaotische idioterie die alsnog aandoenlijk en nostalgisch aanvoelt, 'n plek zoals jij, waar ik thuis kan komen, alsof met, maar zonder."

Covert means they cover it up real nice


"Het was zoals een stofzuiger in het kwadraat slurpt. Maar tegelijkertijd was er een muur van stilte en wrok. Steen bij steen vastgehouden door specie gemalen tot het zo grijs altijd de schuld richting hem wijst.
Communisme was er niets bij. Er moest gecensureerd worden. Dagelijks. Op identiteit. Op vrijheid van spraak. Op intimiteit. Hoeveel geleende tijd was er nog over? De spagaat brak de droogte van de woestijn in ongekend formaat.
Afgrond.
De dissonantie is groot. Als de echo die een beantwoording lijkt maar slechts een spiegeling van manipulatie, van realiteit.
Er worden broodkruimels uitgegeven die door de emotionele verhongeringen als vier sterren lopend buffet gewaardeerd worden.
Zo werd er dagelijks beloofd dat er in de toekomst genoeg voeding zou komen om de waarde eindelijk te ontdoen van het derende in teren op niets.
Langzaam gedurende de jaren leerde je door het ontbreken van validatie aan jezelf te twijfelen en verloor het lichaam het vertrouwen in de ziel, tot er niets unieks meer leefde, en zelfs de behoeftes afstierven omdat zij niet hoorde te hoeven volgens wat wel gehoeft moest.
Ze was een dief met het grote wapen dat wij slachtofferschap en gedachtegijzeling heet.
Maar ze heeft toch de potentie om. Maar ik heb toch uitgelegd, ik heb gedeeld, ik heb artikelen gegeven, mijn hart opgesteld over hoe pijnlijk, de stenenmuur. Hoe morbide het doodzwijgen nu werkelijk.
Wederzijds is nauwelijks afhankelijk van de afhankelijkheidsrelatie tot dat de enige relatie die er überhaupt ooit.
Surmac zou er zijn hypothese mee hebben kunnen bewezen zo vol van volwaardige voorbeelden zat de functionaliteit der dingen besloten in de overeenkomsten van ontkenning.
Ze hoefde de vleugels niet eens meer te knippen aan het einde, hij was er zo aan gewend dat hij bij voorbaat al zelf deed.
Maar een stofzuiger kan enkel zuigen, zolang er energie aan gegeven wordt. Waarom zou je de lijn nog behelpen aan een oplaadpunt?
De macht is enkel zo groot, als de hoeveelheid waarmee zij aangehaald wordt. Zolang de zak met stof en vuil buitengezet blijft worden, zal er altijd gehoovered worden."

Kafkaantjes


"Wij liepen hele ochtenden te ginnegappen. Samen met de hond passanten observeren. Planten en zon begroetende. Zachtjes aan filosoferende over de dag te komen. Fantaseren alsof dromen evengoed werkelijkheid.
Niemand van ons weet het echt. Behalve wij, vandaag, en morgen, wellicht overnieuw.
Soms stalen we wat. Pikte we zaden uit planten die in duinen of heuvels. Zij verdwenen dan in een leeg pakje Galouase speciaal voor de gelegenheid bewaard. Maar niet alleen op vakantie. Ook uit de parkjes of pleintjes die groen. Dan staat hij op uitkijk terwijl ik de stekjes zo secuur als kan met trillende handen de grond uit lift.
Handen vol schatten dragende lopen wij precies zoals zijn zoon glunderend over de vondsten naar huis. Ze in onze handen waarborgende voor vreemdelingen die langs ons heen gaan en de snuit van hond.
Eenmaal thuis geen tijd voor jas of schoenen. Eerst de buit bekijken. Plekjes kiezen en delen.
Wij lopen al lachende of zwijgend afhankelijk van de lucht die dag, nauwelijks af te zien aan het weer.
Voor twee Kafka's was het jaar alles behalve gemakkelijk. Er werd zo lang naar rust en vrede gesmacht. Dat vergeten werd dat daarvoor geheimen opgeheven moeten en vergeving over vergelding gekozen zal.
Toch slenterde zij door, alsof hij nog steeds in elke stilte snachts fluisterde net voor het slapengaan 'Inshalla mijn liefste, morgen zal het beter zijn.'"

"Hij leerde mij dat bomen die een tak verliezen, daar weer in de knop schieten, je verliest jezelf niet echt, het wordt vervangen met de groei van iets nieuws. Je kunt de oude stukjes, jezelf, ook niet zomaar weggooien, de kliko in, dat zou barbaars zijn, een onnodige marteling. Maar je kunt ze wel een plek geven buiten jezelf. De wortels ervan in de grond zetten en met aandacht en zorg en een beetje hulp van de natuur, laten opbloeien tot planten die voorzien van, de voedingsbodem die gemist werd. Je kunt je verliezen en lessen verteren, door op de groei die zij teweegbrachten toen je hun waarde erkende te voeden. Sindsdien lijkt elk stukje restafval, plots een waardevolle mogelijkheid, om meer te creëren."

Saturday, May 23, 2020

X

"Hij liet me altijd weten wanneer de avondlucht bijzonder gekleurd was. Afwijkte van normaal. Peculiar geschilderd. Hem deed jubelen.

" Kom eens kijken..."
"Heb je gezien hoe..."
"Oh ruik je de zomer..."
"Dat licht, die kleuren..."
"Ik moest het even met je delen..."
"Altijd in de lucht bij je, zwevend..."

Hij dacht dan aan me. En precies daardoor wist ik, dat ik zoveel meer dan lucht was." .

X

"Ik heb inspiratie overal gezocht en zelfs een tijdje geprobeerd haar op de hielen te volgen toen ze zowaar in mijn vizier verscheen. Maar verdomme nog aan toe, de bitch houdt zich zo strict aan de anderhalve meter afstand, dat ik haar niet grijpen kan. Vandaag schrijf ik wederom niets."

Friday, May 22, 2020

"Потому что волки должны выть."

"Положи стекло вниз.
Он знает, как согреть меня.
"Человек", вздыхает он,
Я знаю,
Я знаю этого человека,
Обычно тогда.

Мы говорим в оттенках серого и коричневого.
Даже языки теряют свою молодость.
Речь незнакомца с знакомым лицом.
Это друг или враг?

Человек, который не спросил, почему

Всегда болит голова.
Будет несчастным
Оставаться.
Пустота не может быть заполнена наукой, работой или сексом.

Он верит в бессмысленность.
Возможность такая экстремальная.
Презирать ультиматумы.
Но видит жизнь как.
Insanity.

Должен идти.
Дорога длинная.

Но никогда так далеко
Если расстояние до вашего сердца,
Нет конца этому.
Я вздыхаю.

Все еще как любовник.

Письмо из Москвы. "Без него нет смысла, особенно для нее.
Любовь была так велика. "

Я не ученый.
Но я знаю лучше, чем кто-либо другой, когда вдруг написано свидетельство бессмертной любви,
Время для вопросов пришло;

Почему.

Теперь тоска, которая медленно болит.
Теперь было решено, что ломать и лечить одному лучше, чем прятать одиночество потерянной любви.
То, что он делает сейчас, отсутствует.

Оставь это.

Это буквы, которые до сих пор являются концепцией и полны ошибок и исправлений,
Уже нет,
Только первое упражнение, которое хвалили и прославляли как попытку.

Было ли время, когда первая версия могла считаться реальной?

Почему мужчина не спросил.

Из-за боязни ответов,
Он проигнорировал доказательства.
Буквальное бремя.

Я беру ночной колпак.
Напишите это позже.
Возможно завтра.

Когда слишком сильный исчез из моей крови.

Одиночество или желательность его действий никогда не будут моим ответом.
Уверенность в существовании.
Это суть.

Когда придет день
Где он посмел достаточно задать вопрос.
Тогда я надеюсь, что его руки ответят ему, когда он напишет это.
Еще до того, как мой ответ прибудет.

Верьте в безусловность."

Bedroom Premium

"Schaam mij niet voor de onderdanigheid tussen de lakens het bekoord me zo braaf te zijn, volgzaam precies waar ondeugend mag. Des te rechtvaardiger mijn ongehoorzaamheid voelt wanneer zij mij bekruipt en zo vol van ontomelijk verlangen de regels de breken vervuld op dagen dat de wereld een en al uit de lokroepen van vrijheid bestaat.
Hou van een kopje kleiner gesmeekt.
Vooral na de shows. Wanneer het applous te overdadig. Mijn stuk te krakkemikkig. De waardering zo misplaatst. Zolang ik maar in de late uurtjes door hij die wel beter weet op mijn plek wordt gezet. Ben ik niet bang dat zij ooit zullen ontdekken hoe weinig talent of vakmanschap een vrouw die goed is in pretenderen eigenlijk bezit.
Veelal vermoeden zij dat ambitie en werkethiek gelijk staat aan. Dichter in de mannenwereld doet een vrouw die niet onder stoelen of banken dan ook vaak de illusie wekken dat zij het ver gaat schoppen. Ontbreekt het hen aan de wetenschap van hoe ver gekomen is en de beperkte strekking in flexibiliteit wanneer de leeftijd van uitzettende heupen zijn intrede doet.
Hij forceert het gezicht naar de zijkant door aan de paardenstaart te rukken. Dan moet er in zijn ogen gekeken worden. Afgedwongen. Dan is er geen schijn meer van de onafhankelijke sterke vrouw over. Dan wil ze enkel dat er genomen wordt wie gegeven wil krijgen.
Er is niets werkelijk facinerend aan een vrouw die al twintig jaar dagboeken bijhoudt en daarmee wil bejegenen dat een schrijfcarriere voor haar gemaakt.
Nog minder indrukwekkend wanneer de vrouw in kwestie voornamelijk werk produceerd dat refereerd naar het eigen leven. Alsof het leven van een op zijn best middelmatige vrouw met kinderstreken en een overrechtvaardingsgevoel enige onthulling van het grootse of welke vorm van ontfutseling over hoe gekeken wordt veroorzaken zou.
Zelfs al zou gesproken van gedachte-voyeurisme dan nog zou het enkel 'n verveelde huisvrouw genoeg behangen om de hand tussen schaamlippen te laten verleiden omdat zij zich 'zo begrepen' voelde in de overgevoelige raaskalderij van iemand die precies al zij, te min voelt om bemind te worden."

Negeertenissen voor begeerde overlijdensherinschikkelijkheden

"Alleen een idioot denkt dat liefde uitsluitend voor de levende is.
Het is een openbaring van ongekend formaat te beseffen dat je zo intens van iemand kan blijven houden zelfs na zijn onherroepelijke dood.
Wanneer het gemis langer aanhoudt dan de relatie of kennisgeving ooit standhield.
Immers neem de dood alles mee, iedere mogelijkheid, het laatste greintje hoop, het laat niets achter. Niets behalve het overmatig koesteren van de herinnering aan wat ooit was.
Het verlangen naar een mogelijkheid is als een veroordeling tot verbittering.
De regenwolken waren wat opgeklaard. Hij vroeg of wij de heuvel zouden nemen die dag. Wij liepen stilzwijgend. 'je bent nog jong,' zei hij 'het is nog niet te laat, je hebt nog tijd.'
Ik zuchtte 'ja.'
Hij verdacht me daarmee van hoop en optimisme over de toekomst. Een teken van mijn stiekeme wens om het leven op te pakken, aan te nemen, door te gaan.
Ik heb nog zo veel tijd. Ik ben nog zo jong. Wat moet een vierentwintig jarige met de wetenschap dat het leven zich aan de voeten uitstrekt wanneer het een levenslange gevangenschap is, zonder.
Zonder hem.
Al jaren in ademnood van de voldragen zorgen die nooit gebaard. Een buik vol van gemis. Heimwee naar de tijden dat ik niet geloofde in geloften en wel in de dood die ons scheidt.
De herinneringen dringen zich op onbewaakte momenten aan, wanneer je niet slapen kon of tijdens de ongesteldheid, wanneer je een boek opensloeg met de naam of op vrijdagavonden die met het vertrek het momentum weer tot leven brengen alsof het nog geen tien seconden geleden was gebeurd.
Wanneer een been wordt afgezet waarvan je alsnog pijn ervaard dan is deze echt. Werkelijk. Onvergisbaar realiteit. Ondanks het verlies.
Zou het intense gemis, het verlangen, dat gevoel van pijn in het hart en de kramp in de buik, de tomeloze eenzaamheid waartegen ik mij elke ochtend probeerde te wapenen zonder succes, dan niet evengoed fantoompijn zijn?"

TANGSTEN


"Liftstoeltjes. Tandarts. Bergen beklimmen en tijdens vliegtuigreizen. Nam hij ons enkel steviger vast om ons te troosten. Vertrouwen te geven. Later bleek. Dat hij zichzelf trooste.
Er komt een punt waarop je vader niet langer een onoverwinnelijke held is, maar ook maar, mens.
Moeder stopte het niet zo onder stoelen en banken.
De gebit geboden waren dan ook heilig.
Elke dag tweemaal. Dertig seconden per kwart. Toen seconde per vlak. Met een erwtje. Schuine draaiende bewegingen van boven naar beneden vanaf een aantal millimeter boven de aanzet van het vlees. Zo blijft het gezond en zal het niet terugtrekken. Je moet het masseren. Doe het een half uur na inname. Niet te veel vruchtensappen. Niet direct bijten in. Vermijd suiker ten alle tijden. Eet cornflakes als chips.
Na achttien jaar nooit niks mis. Orthodontist koste duur. Het leek niet meer zo nodig twee maal per jaar te horen dat er nog altijd niets op te merken is.
De paniek sloeg toe. Het zijn gaatjes. Ze gaan boren. Ik heb de gruwelen en horrorverhalen gehoord over de kar op het schoolplein. De wanhoop slaakte een lichte 'hoe kan dat nou, ik leef nog altijd bij het regime van moeder?'
Armleuning verknijpende verdween spiegeltje in mond. Als een acht jarige wachtte ik vol ongeloof en spanning het vonnis af.
Snel bleek ik zesentwintig tijdens het betalen 97,35 voor de mededelingen dat er geen gaatjes zijn enkel mijn tandenborstel te zacht, met de aanschaf van een medium hard ah basis merk a 0,78 cent is het probleem opgelost dat aanslag heet.
Zij deelt nog even mede voor de overduidelijk aan ocd leidende persoonlijkheid dat het dus niet ligt aan de verzorging van.
Of ik nooit meer terug wil komen of het noodnummer wil bellen voor gaatjes die niet bestaan.
Een angst is zo groot als wij haar leren tot waar zij het gezonde verstand mag overnemen.
De duurste vijf minuten van mijn leven waren een transactie van comfort en bevestiging.
Nog steeds afvragend waarom wij grensoverschrijdend zoeken naar connectie, hoop, troost.
Omdat het hart soms monsterlijk gewond door angst en soms wonderlijk van erkenning geneest."