Sunday, January 13, 2019

"Soms neemt één man één weg.

Zijn diep druilende dromen vastklampende, als wanneer hij denkt dat omdraaien in bed, loslaten wezen zal, en nog steviger vastpakt.

Het huiverige hart dat geen zin kan slaan uit de kloppendheid van een opbouwende.

De stille stormen voor de sappig sudderende samensmelting van.

Met geeuwen te meer, alsof hij dag en nacht slaapdronken het nuchtere van realiteit verdrinken doet in.

Dat de boterende bootjes de vaarders doen leren vervaardigen waaraan gemis werd.

Zijn langverlorene verlies verhullend dragende vol van.

Toegeschreven aan de toebehorende met betekening van beslaglegging op.

Soms, neemt één man één weg. 
En soms, neemt de weg de man."

Friday, January 11, 2019

X

"Dat een hart op hol kan slaan, dat hormonen kunnen gieren en jubelen in de aders, dat een huiskat over de straat zwerft in de nacht, jankend.

Dat het land kan doen opreizen met wilde bloemen in het juiste jaarigetijd, dat zij mee zwieren op de wisselvallige maat van de wind en het ritme van de mid zomer regen.

Dat donder en bliksem als bij heldere hemel alsnog kan inslaan in elk burgerlijk tuintje. Dat de grilligheid van het leven, niets heeft, op de onstilbare honger naar huid en ongekende hunkering naar een liefdeminnenkozen hart, dat het onze te noemen is.

Dat een man zijn lid kan doen opzwellen, enkel bij de gedachte aan, dat het verlangen de ogen verblind doch het beeld tot leven doet komen als ongekend tekenend. Dat het verorberen van niet enkel door de maag, maar iedere vezel van in vuur en vlam kan doen opgaan.

Dat een vrouw hals over kop kan doen vallen aan de voeten van, haar kan doen wenen om, zwelgen in en doen hunkeren naar. Dat een hand, een vinger, een streling, als de neerdaling van een engelen kus doet voelen. Het licht als een kaleidoscoop vermenigvuldigd tot in de oneindigheid.

Dat een aanraking, de opbouw naar en de sluimering van, de herinnering, de mystiek, de begeerte, de stem kan doen stillen, en de rede gevangen zet.

Opdat de ziel vrij wil wezen, om te doen en laten als zij smeekt aan het hart, haar te volgen."

Tuesday, January 8, 2019

"– Pgoosebumps = CF (Sc + Id + So)."

"Er loopt een lijn, of eerder nog een glimlach, het strakgetrokken streepje kieteld het gezicht tijdens de zuchtjes.
Ik zie, een man, en een meisje, zij zitten tegenover elkaar. Er staat muziek op die als vanzelfsprekend overstemd wordt door het gekletter van whiskey flessen. Hij zwaait met zijn handen alsof hij werelden heen en weer kan schuiven in zijn verbeelding. Zij kijkt, luisterd, schud haar hoofd. Zij is al in aantocht.
Ik zie, een vrouw, en een jongetje, zij liggen verstrengeld in elkaar, hij laat geen tranen maar gaat toch, en als je dan vertrekt, dat het liever aan mijn handen te wijden dan te wijten is. Droom maar zacht, mijn kind. En als jij bang bent, neem ik je mee. Mee naar het buitenland.
Twee dromers luisteren naar de verhalende geschiedenis op de achtergrond, en tegen de tijd dat hij zijn koffie op heeft, zal de lucht hier weer paars gekleurd worden, maar het klinken van de stilte, is even warm als de kleuren die de man nooit draagt. En als hij zijn ogen dichtdoet, hoort hij dan nog wat mijn gezicht hem toefluisterd?
De realisten zien het wrak nog dieper zinken, in het aanschouwen van wat ooit, wat als, wat nooit, wat wel, wat nu en niet, en met elke tandenpoetsen, spoelt hij de zure smaak van zijn speeksel weg, en vergeet, en mist, en wenst en vergist.
Zij zoekt bedachtzaam naar een zwijgende toestemming, maar de sfeer is er niet altijd naar, imposant stapt de man de drempel over, verwrongen zijn gelaat, wanneer hij het muurtje laat, waaraan verdient, is een vraag die hij vaker stelde dan een mens de kostten ervan in spoorloze eigenwaarde betaalt.
Aan niets. Aan alles. Aan minder dan. Aan het meest. Omdat jij. Omdat. Jij. Jij. Jij. Jij. Jij.
Met tijden is het onduidelijk, of hij weent om wat hij mist of mistte. Zolang het maar in mijn handen ligt, het jouwe, vast, houden.
Er loopt een lijn, aan uren, middernachten, dagen, weken, gestreken tot naadloos passende.
Er loopt een lijn. Of eerder nog een muurtje, opdat de mijne ook het jouwe, ieder alles, immer en te meer, beschermen zal."

Sunday, January 6, 2019

Interview struggles.

"Zo nu en dan, 'en dat begon zomaar, het schrijven?' ik glimlach, schud mijn hoofd.

"Het was al jaren in de maak. Al voor ik geboren was, vertelde zij me verhalen en werd er gelachen om de vertellingen aan de koffietafel op zondag. Het is een van de belangrijkste tradities geweest mijn hele jeugd lang, er was geen bezoek brengen aan mijn grootouders zonder verhalen die tot de verbeelding spraken, en mijn opa, nodigde mij altijd uit te fantaseren, te onderzoeken, te expirimenteren, ik denk zo, dat hij de verstrooide professor is, die nooit professor werd, maar een verstrooide leraar deed opbloeien, welke magie er in natuur scheikunde zit, hoe hij speelde met bommen in de oorlog, wat voor gekkigheid hij uithaalde om een quatta te krijgen van de politie, hij staat bekend als pyromaan, omdat hij ooit bekende voor een reep chocolade die toen der tijd een fortuin kostte, wel 2,5 gulden cent.
Mijn oma, zij was een dromer, speelde uren met mij jonkvrouw en postbezorger, wij schreven eindeloos brieven aan hooggeachten, hoe je ze stelt, wat je schrijft om ze het zich echt voor te laten stellen, te laten ervaren hoe het was, voor jou. En daarna als de post door mijzelf in de brievenbus was gegooit, haalde ik haar er weer uit, maakte het voorzichtig open, stoomde met opa de postzegel eraf voor in onze verzameling, schreef een nieuwe brief terug aan mijzelf.
Dat is hoe het begint, met de dromen waar zij over sprak, een muur zo ver als de horizon strekt dwars door de bergen in China, over een plein vol met duiven midden in Italië en vreemde die de taal niet delen maar je wel verstaan. Er was voor mij niets prachtiger dan reizen door de tijd of over de wereld, iemand anders herinneringen bezoeken, terwijl je gewoon kunt zitten op je eigen vertrouwde piepende krukje in de keuken.
Ik ben dan dankzij mijn oma ook jaren mijn eigen lievelings penvriendin geweest, en hoe ik er naar uitkreeg een brief van mijzelf te ontvangen, zodat ik er een terug kon schrijven.
Nooit zomaar, met een liefde voor vertellingen en geschreven woord al generaties voortdurend."