Friday, May 17, 2019

Q


"En regent valt alleen, wanneer de druk veranderde. En adem halen doen we pas, wanneer de lucht geklaard is. En stilte, is niet er niet alleen voor, maar ook na de storm."


X

"Het was een omgevallen muurtje. 
Beklad met graffiti en kinderlijke krabbels.
Zij had ons daar getekend met harken als handen.
Wij hielden elkaar vast.
Een glimlach op het gezicht.
Het was goed verstopt.
Achter alle klimop.
Het leek alsof het zwaar zou zijn.
Maar een aanraking en het kwam gelijk mee.
Het was een ruïne, een afgebrokkeld bouwwerk.
Het sprookjes achtige landschap van verwoesting.
Een verleden vol half afgemaakte gedichtjes en schetsen van een kinderhand.
Overal stekelige planten met vettige bloemen.
De grond is bedekt met een tapijt van vers mos omringd met duizend brosse bloemetjes.
Ze kunnen amper een aanraking weerstaan.
Veranderen direct in stof zodra ik mijn vinger vlei over de kroonblaadjes.
Maar als ik even wacht, dan komen zij met ongekende snelheid terug, in volledige bloei...
Kippenvel.
Ik lig in het mos. De bloemen reageren op het ritme van mijn adem, ik streel met mijn hand over het magische tapijt, stof.
Over mijn benen, armen, de flinter dunnen steeltjes groeien gretig over de vingers, handen, nek.
Ik kan het zo met een ruk van mij afschudden, maar besef, geef ze genoeg tijd en zou niet kunnen ontsnappen.
Het stuifmeel vormt kleine wervel winden die hoog boven de lelies zichzelf mengen tot gouden stof wolken.
Een heuse rivier die boven mijn hoofd meanderd en mengt, betoverend, fluisterend zachtjes en geruststellend naar mij.
Voorbij deze gouden rivieren is niets meer dan een onherkenbare sterrenhemel gevuld van licht.
Een onzichtbare invloed tot over de horizon.
Een zachte "aahm" zet zich op in verte.
Ik wist het wel. Zij ziet mij."


Dankbaarheid =


"En toen mijn lippen enkel naar verdoemenis en oorlog smaakte, kuste je ze nog altijd alsof, zij vol van licht en warmte zouden."

11.08.19


"Dat in het verdrinken de lucht besloten lag. Dat in verliezen de grootste waarde besloten zat. Dat mijn oma haar echtgenoot het hele leven tijdens partijtjes begrapte over zijn gesnurk terwijl zij eigenlijk iedere ochtend haarzelf wakker snurkte. Dat een bodem niet loos is wanneer zij gezien wordt als fundering om op te bouwen. Dat een labyrint enkel een weg is die men dwingt de omgeving te ervaren. Dat enveloppen geen cadeaupapier zijn maar wel als cadeautip geregistreerd worden. Dat wij tegenstrijdigheden noemen alsof zij in oorlog zijn maar ik de een nog nooit zonder de ander hebben kunnen zien overleven. Dat een hart vol van Kafka een hart vol van doorzettingsvermogen is. Dat opgeven een dubbele betekenis deelt terwijl erkennen er enkel een draagt. Dat powerfoods alleen je lichaam juist zwakker maken. Dat hoop voor de domme schijnt maar optimisme met mate van intellect samenhangt. Dat wij tegen planten lief praten om hen op te doen laten bloeien en onze eigen kinderen beleren zoekende naar dezelfde uitkomst. Dat in de vraag meestal het antwoord besloten ligt. Dat Jordan Sparks geen hit maar een punt had. Dat de dikste laag ijs het lichtste lijkt maar een mens altijd door het duister naar boven zwemmen moet. Dat eenden in groepen reizen en leven maar liever in hun eentje zijn. Dat ik ooit Kundera hoorde spreken en hij niet als een schrijver klinkt. Dat het beste ondergoed voor vrouwen door vijf mannen als "hotpants" genoemd werd maar dat eigenlijk korte broekjes zijn. Dat wij pamfletten bedrukken om te smeken of wij de bomen kunnen behouden alsjeblieft. Dat beloftes geen woorden zijn maar daden. Dat iemand luchten niets met ademruimte geven te maken heeft. Dat je een plooirok zelfs nog glad moet strijken. Dat grip hebben op niet gaat over wat binnen handbereik of vast ligt."