Monday, October 19, 2020

DNR

 


"De naklank van adel in mijn naam heeft nooit iets opgeleverd. Bezit een wapen en schild maar zonder één om mee te delen ben je alsnog, ondertiteld.

De weg naar Verdun was zwaarder dan nodig opdat zeker geweten moet, dat er geen deserteur voet zet ten tonele.

En zodra het schouwspel begint, zie het trillen van de benen, hoe de stem drie toonladder klimt om weer te vervallen in zwaarte.

Het is pijnlijk te weten dat liefde evengoed gebakken lucht is, ongeacht hoe zoet zij ruikt.

Een familie van bakkers, zigeuners, snoep uitvinders en investeerders levert een bijzonder onverwacht innerlijk op.

Zij debatteren graag en onderzoeken. Maar zullen je nooit geloven, want gevoel, en zodra daarvan geproefd is. Reken er maar op dat er 'n aandeelhouders vergadering plaatsvind.

Soms vraag ik mij af, is het beter de berg of het ijs te zijn?

Er is geen antwoord op de grote vragen in het leven, simpelweg omdat zij te klein zijn.

De nuance van het individu is zo complex dat zij het zelf vaak geen eens kunnen leren kennen in de tijd die wij toebedeeld met onszelf krijgen.

Ik ben een geboren vertaler. Kan helaas weinig verhalen. Deed ik dit al dan te vaak in gebaren. En wie niet doof is wil horen. Toch, is het stil in mij.

De zeeën van tijd golven als de gemakzucht waarmee kleuters van emotie wisselen. Het loopt storm om daarna met de hele hand 'n vinger te grijpen.

Liever was ik ijs. Want de mens, kan met zijn aanraking hele poolkappen doen smelten."

Sunday, September 6, 2020

Ga naar buiten en zoek een bruid. 
Vind er een scharlaken van bloed maar rein in ziel. 
Leg aan de ketting en beloof vrij te laten.
In liefde is met verloop van tijd, alles goed te praten. 
Houdt notitieboekjes, met bulletpoints van elk van haar falen. 
Gooi het ter tafel wanneer zij vragen, zal. 
Schiet elk punt als losse flodder richting hart. 
Gewonden dieren, blijven op hun plek. 

Ga naar buiten en zoek een bruid. 
Sluier haar tot week en teer wezen. 
Bezwanger haar meedermaals zodat haar loopsheid grof moet. 
Sleep voor de rechter en beschuldig van veranderlijkheid. 
Tap buisjes en roteer watten in nattigheid. 
Hoe meer er mis kan zijn met, hoe waarschijnlijker dat zij geloofd. 
Aangeleverd aangeleerd aan leven.

Ga naar buiten en zoek een bruid. 
Laat haast zitten en spreek van de buit. 
Doe deuren op slot en hang glasgordijnen. 
Velours er overheen voor tijdens de kou of wanneer schaamte. 
Verstop voor de wereld tot zij vanzelf tussen muren besloten. 
Roof de jeugd tot rek eruit en gaan of ver trekken niet langer in capaciteiten. 
Breek haar hoofd over de feiten. 
Begraaf in goede bedoelingen. 
Laat sterven aan honger naar connectie. 
Wikkel haar in Primark confectie. 

Ga naar buiten en zoek een bruid. 
Tem haar om te passen bij de wensen. 
Neem een vinger of twaalf. 
Koop de ring te strak zodat je haar kunt herinneren. 
Vanaf het begin knelde, wrijving al. 

Sunday, August 2, 2020

Broeken-vrouwen

"Wie de eerste schrijver was, waar ik tegen op keek? Mijn grootmoeder.

Wie de eerste spreker die mij intimideerde of inspireren kon? Mijn grootvader.

Jaren dezelfde setlist op zondag middag;
Diensttijd, brief aan de koningin, de bakkerij van het volk,
Een korte koffie pauze,
Opgevolgd door het signature piece, de shotgun scene op de kermis, de aanval op de politieagent, de kermis die een spijbeldebakel opleverde, de bom waar mijn opa net aan ontsnapte maar die de vingers van mijn grootmoeders broer tot zich nam.

Week in week uit,
Jaar in jaar uit,
Ik kan ze mee spreken,
Ik kan ze dromen terwijl ik wakker ben,
Eindeloos reproduceren,
Elke zucht, komma en punt.

Mijn opa is een echte verhalen verteller. Een familie stam hoofd. Een prediker. Een sfeermaker. Een stille man die veel zegt. Een entertainer. Een grapjas. De beste bullshit verkoper die er is. De man die slechts een keer echt in het openbaar sprak. Op de begrafenis van mijn oma. Geen try out, geen repetitie, geen een oefeningsrondje van zijn gedicht.

Dat is het. Als het moet, dan kan men alles. Want liefde. Doet dat, met 'n mens.

Toen mijn oma dacht ze vertrok naar het hiernamaals (eerste keer, zeker wel tien jaar voor haar tijd), riep ze mij met haast naar boven te snellen om de brief aan de koningin te vatten. Haar grote trots. "Het antwoord ook, durske, het antwoord ook."

Om wilde mijn maar twee dingen nalaten, haar correspondentie met de hofdames en Juliana haarzelf, want, met haar vinger in de lucht wijzende en vuist op tafel slaande, een vrouw kan verdomme nog geschiedenis aan de keukentafel schrijven, zo lang je beleefd bent kun je alles vragen aan iedereen, met alstublieft en wat ik wil van u, kom je verdomme al een heel eind, zelfs tot aan een pardon van de kroon aan toe.

Mijn oma was van ongekend formaat, hoe tenger dan ook.

Haar grootste nalatenschap, zijn de verhalen. Het te raden gaan bij de stem die fluisterd vanuit het hart "oma zou zeggen..."

Ze verwachten vaak een schrijver die meesterlijk geniaal maar nooit doorgebroken is, hoewel zij denken dat mijn antwoord alles behalve is, krijgen zij precies, de naam die telt."

Baby baby baby


"En het hart snauwt hem toe, noem me geen baby, wanneer jij de enige bent die weet hoe groot een mens wezen moet om nog volwassener te blijven dan alle zogenaamde volwassenen die ouder en wijzen zouden moeten.
Alle onzichtbare lijntjes voorspellen dat de demonen alle kronen van de prinsen en prinsessen ontnemen zullen, dat is wat wij onze kinderen aandoen wanneer wij het mens zijn verkiezen over het regeren van het rijk.
En al die tijd trokken de onzichtbare lijntjes als fluisteringen door de gedachten al bepleitend, dat je altijd stoppen kunt, maar nog niet nu, ik mis je, ik heb je nodig, het hart wil wat het hart wil.
Tot zij zich bedenkt.
En de snaren die vroeger het hart bespelen, knappen een voor een, nu.
Het thuisfront is verloren de veilige haven geeft geen energie meer, dynamo ontbreekt en zo het licht der onstaan ook, er is niets te vinden meer hier, zelf niet meer het gezoem van de opwinding in de oren.
Er leeft enkel nog de geest van een waanzinnig mijmerende vrouw. Maar niemand kiest, niemand kiest om haar te trouwen, de hand vast te houden of haar hart te vertrouwen.
Ze worden zo gemaakt. Met een onschuldige knip per keer. Meer. Meer. Meer. Verliezen. Vaker. Vaker. Vaker. Verkiezen.
En je brak de rug tot het merg al druppende over de graat het verraad toont van een gezonken schip dat op de bodem nog altijd verlangd naar haar kapitein, oh kapitein, mijn onzichtbare meester.
Laat je parfum op het rekje, ook al kocht hij die voor je. Haal het rood van je lippen, bind je haren stevig vast. Niemand waarschuwde je vooraf, over hoe zwaar, onzichtbaarheid te dragen is. Doe je dienst, en verder, besta niet. Ik smeek je, verdwijn in de lucht, spoorloos.
En je verwijt hem dat de gordijnen dichtgeslagen worden, dat er palen zijn waarachter de adem ingehouden, dat er enkel in auto's afgesproken, de duivel zit in de details, en zij zijn met zovelen.
Eer moet je laten varen. Alles vertrekt. Vergaan is het enige dat blijven zal."