Friday, November 15, 2019

SSHPS

"Soms vertelde hij met werelden in zijn ogen besloten, die veel verder dan de horizon van mijn blauwe eind liggen.
Het waren stipjes die langzaam tot lijnen uitgroeide en kaarten tekende van onontdekte gronden.
Stillen wateren kabbelen altijd net onder de oppervlakte het luidste.
Wilde je hem leren kennen. Dan was een vraag niet genoeg. Ijs breken volslagen de plank gemist. Persoonlijk opperen nog veel vaker tegen gesloten deuren lopen.
Wilde je hem leren kennen, dan moest je vragen naar de werelden, die niet bestaan. Zoals hij, ook niet bestond, tot er voor het eerst in tweeën over gesproken werd.
Soms vertelde hij met karakters in zijn ogen besloten, de hoop, die leven doet, kan elk fantasie tot levensecht doen voelen, tot de aanraking werkelijk raakt, ook wanneer zij nooit bestond. Nooit oprecht was. Nooit gemeend.
Het waren relaties met en relaties tot en de zelven, die graag non fictie maar des al niet te min zo fictief als maar zijn kan, hun leven genoten zoals geleden zou moeten worden wanneer het potlood weer neergelegd en de tekentafel ingeklapt.
Wilde je diep gaan met hem, zijn hart, dan moest je vragen naar de wezen, die diep in de krochten van de duisterste kronkels van zijn brein schuilen. Dan moest je vragen naar de karaktertrekken van zijn meest geliefde protagonisten en de troostenheid van cataclysmen bevragen tot antwoord niet langer omzeilt maar omarmd werd.
Wilde je diep gaan met hem, zijn hart, dan moest je de werelden afreizen op ontdekkingstochten te meer, tot er niets meer over was, dan de man zelf, zijn wereld zelf, zijn leven bij harte zelve.
Soms vertelde hij met werelden in de ogen, nu neemt hij mij bij de hand, er waren wonderen te meer waar ik eeuwig ronddwalende had gekunt, maar geen was zo wonderlijk, als in werkelijkheid beland."

O-P-A-O-M-A

Mijn grootouders spendeerde 60 jaar huwelijk samen. Eigenlijk, hun hele leven. Mijn grootvader weet nog de dag dat zij geboren werd. Hoe zij in de wieg lag. Zij groeide samen op. Hij heeft geen herinneringen aan de wereld zonder haar bestaan. Zij geen wereld gekent waarin hij geen onderdeel was. Hadden een eigen zaak, werkte 100 uur per week, spendeerde elke dag, de godganse tijd samen door.
Ik vroeg hem ooit, "Hoe? Na al die jaren." Had je het privilege genoten ooit de blik op zijn gezicht te kunnen zien, wanneer hij haar aankeek, dan wist je het. Magisch. Na al die tijd. Nog altijd. Verliefd.
Voor hem was het simpel, "Ik heb mijn leven gespendeerd met acht verschillende vrouwen Piake, je oma veranderde over tijd zoveel, dat zij regelmatig een compleet nieuw mens werd, en de sleutel ligt in het openhartig willen leren kennen en zonder enig voorbehoud willen vallen voor en houden van, wie zij was, is en werd door alle tijd en veranderingen heen. Ik wilde haar nooit opsluiten in de gedachte dat ik wist wie ze zou moeten zijn of blijven, voor mij, om van haar te houden. Ik zou van haar houden, ongeacht, onvoorwaardelijk, zoals zij, puur en oprecht oog had voor mijn hart en het liefhad zonder enig belet of oordeel. Ik ben zo vaak verliefd geworden op je oma, ik zou het niet meer kunnen tellen. Wie ze dan ook was, zij was het voor mij, in elke vorm van haar eigenaardigheid tot aan iedere variant van haar conformeren tot. De vrouw ontdeed mij in elk van onze liefdes affaires van de benen. Hoe vaak het ook makkelijker was geweest voor een van ons de benen te nemen, wij wilde altijd blijven, om het nieuwe mens dat nu tegenover ons zat te leren kennen, als de beste vriend, partner, kameraad die aan jaren temeer het gelukkigste gezelschap te wensen was. Wij groeide samen door alle veranderingen heen, steeds dichter naar elkaar toe, welke vrouw zij dan ook, of welke man ik uiteindelijk bleek, er was nooit genoeg tijd in dit leven, om elkaar iedere dag, en met elke verandering, in iedere tijdsgeest compleet overnieuw te leren kennen en te herontdekken, het was de reis van mijn leven, haar hart en ziel te mogen avonturieren."

X


"Gehandvast vanaf het eerste ogenblik. Beloftes in het sluiten van de ogen. 366 dagen tot voltrekking door overmacht. Dat, was dat." 

Sunday, November 10, 2019

Dignettie

"De maan was kraakhelder op de koude lucht. Winter ademde in de rottende bladeren geur die al haast vervlogen de vries aankondigde.
De ruiten beslagen van. Al benen trillende. Het oog staat altijd onder spanning. Zelfs tijdens.
Nachten werden als vanzelfsprekend langer en namen na dag in dauw de dagenraad over. De intrede zocht toenadering maar vond tevergeefs tegen voorstel.
Soms was het om stil van te worden. Kringelde de lucht van een bladerenhoop omhoog, zoals de lucht uit een crematorium ook anders doet zien en ruiken.
Je weet het pas zeker, wanneer ieder litteken op het lijf begint te jeuken en elke botbreuk van ooit zeurt alsof zij nooit volledig hersteld. Of nog altijd herstellende.
Zij riep uit naar een God, die doof blind en stom is, wanneer het hem uitkomt, maar wel hém schonk tot de vrucht geproeft mocht. Moest.
Het zoetsappige van natuurlijk, liep langs de lippen over de kin naar beneden druppelende. Al schuilende voor buiten.
Met als één kachel ontstoken moet het duister overwintert worden in het holst van de langste nacht.
Fruit drogen was nog nooit ter spraak gekomen. Het levenloze van de eens zo vol vlezige en rijkelijk gekleurde goedheid leek als een zonde gelijk aan het knippen van vleugels.
Zij lagen daar. Als onbewogen. De handen ineengeslagen. Al huiverend over hoe snel hunkering in hiernamaals kon veranderen.
Het missen was zo zwaar nog niet of de gedachte speelde zich af als een film die door de Appollo van opa midden in de huiskamer zichzelf over de muur verspreidde.
De maan was kraakhelder maar stoïcijns. Hij leek op hem. Zoals zijn handen ook leken op die van kistendragers en zijn grauwheid soms angstaanjagend veel gelijkenis met as vertoonde.
Met tijden betrapte hij haar erop, alsof compleet onder de loep genomen, haar gezicht, de kilte waaruit het beenmerg bestond, en iedere cel onderdanig aan kippenvel haar verraden hadden. Zonder enige waarschuwing.
Hij leek op hem. Zo veel, dat ik hem soms niet aankijken kan."