Tuesday, April 25, 2017

X

"Muurbloempje, zeg je,
Ze spreekt nooit,
Heeft weinig te zeggen,
Daar gaan je woorden de fout in,
Ik ben niet te groen,
Of nog in knop,
Er is genoeg dat ik je zou kunnen vertellen,
Maar als je een enkele bloem,
Al als muur waarneemt,
Dan zullen mijn woorden daar tijd op keer,
Altijd tegenaan blijven lopen,
Ik spreek graag,
Voor oren die open staan,
Harten die met de mijne mee kloppen,
En handen die haar ooit gekwetste blad,
Met zachtmoedigheid aanpakken,
Muurbloempje, noem je me,
Zo klein, ben ik al jaren niet meer,
Hoe minder zij spreekt,
Hoe groter de naklank van haar woorden zijn,
Dat je het beeld,
Van mijn ogen die je achtervolgen,
Zwijgen tot zij capsones kan vierendelen of wonden kan helen,
Niet zal vergeten omdat ze te luid was,
Juist zult herluisteren,
Door de stotter waarmee ze uitgesproken werd,
Jij bij iedere hapering jezelf gaat bevragen,
Was het mijn stem die trilde of het voor en teruguitspelen,
Dat haar na zeeën van tijd,
Je nog altijd kan laten overspoelen met emotie,
Dat is heel wat,
Te zeggen,
Voor een muurbloempje."

Post a Comment