Saturday, August 18, 2018

G 1

"Het was een prima leven. Een goed leven. Een fatsoenlijk leven. Gewoon, een leven. Maar nooit echt uitgelaten. De heer Gierand verlangde naar weinig tot niets in zijn leven, behalve dan verlangen voelen. Hij was, naar eigen zeggen, geen materialistische man, zijn vrienden, zouden anders beweren. Wist de man veel, dat wat je bezit pas waarde krijgt, als, als het gezamelijk goed wordt. Zo nu en dan, bevond Gierand zich op de bank. Als pardoes, midden in de nacht werd hij wakker, zittende in zijn woonkamer. Rondkijkend in het onwerkelijke besef dat toch daadwerkelijk fluisterde, "is dit alles?" Als een jaren '60 Amerikaanse huisvrouw uit de flutroman van De Zeeman, ervaarde hij dan de grootste weemoed die een man van ieder soort kan doen breken, de steen op de maag die hem ongewillig doet slikken, "dit is het, maar het niet... Het is niet... Genoeg." Er dan dus gedebateerd worden, of Gierand door zijn verlangen naar iets, of iemand, een teken op zijn minst van het bestaan van meer, dan niet toch onomstotelijk een materialisch wezen bleek.
Het had altijd prima gewerkt. Het was niet alsof het niet meer liep. De dagen gingen hun gang met zichzelf zoals ook hij de kalenderjaren maar liet lopen zoals zij altijd al slenterde. Maar toch, bij ieder kruisje door de voorbij gegane data, een zucht, is dit dan, de schat? Zijn hiervoor alle stormen overmeesterd, alle oorlogen uitgevochten of overgeleverd aan? Waar eindigt het kruisje dan toch onomstotelijk zeker... De waarachtige staat waarin Gierand verkeerde bemoeilijkte de natuurlijk onnatuurlijke manier waarop hij leefde. Als een onderdanige in zijn zelf ontworpen veroordelingen tot leven. De man vocht met alle macht maar verloor toch telkens wanneer de laatste vraag zijn kop uitstak van het loopgraf, "wat als, jij, meer waard bent?" Dat noch man, noch vrouw, ooit krijgt wat zij geven, daar had Gierand weinig tot nooit bij stilgestaan. Investeren en werken voor kostte immers dusdanig veel van de schouders, de rug, het licht, dat de inval van besef hem pas overrompelde toen zij als aanval gesluierd werd..."
Post a Comment